جمعه ۲۴ آبان ۱۳۹۸
۲۰ - بهمن - ۱۳۹۳

دوچرخه,گل,flowers,street,bokeh,photograph-b4ce0ca4d20b10256505ca54b454e408_h

دوست مرا غرقه کرد، جملگی‌ام اوست: دوست
مهر به رگهام تاخت، هلهله زد: دوست، دوست
داغ و فروزان و سرخ چون رخ خورشید مهر
شعله‌ور و شادخوار بزمِ هیاهوست دوست
هرچه در این سفره بود نیک چشیدیم و بیش
آنچه پسند اوفتاد وآنچه که نیکوست: دوست
هستی من را ربود چون پر کاهی به باد
رفت دگر من ز یاد، جاده‌ی جادوست دوست
قهقهه‌ی قافیه‌ست، شعر دل و شعر تن
هسته‌ی بذر خرد: دوست دل و پوست دوست

۲ نظر

  1. فاطمه علیمرادی می‌گوید،

    بسیار زیبا بود غزلتون جناب وکیلی.. آهنگین و روان است. سپاس

    ارسال شده در تاریخ خرداد ۱۸م, ۱۳۹۴ در ساعت ۷:۳۰ ب.ظ

  2. ندا می‌گوید،

    اغلب اشعارتون رو خیلی دوست دارم .شعر بازتاب شعور هستی در ضمیر سراینده ی اوست .
    دوست مرا غرقه کرد، جملگی‌ام اوست: دوست
    مهر به رگهام تاخت، هلهله زد: دوست، دوست
    .
    .
    .
    . یا چنان پر شد فضای سینه از
    که یاد خویش گم شد از ضمیرم…!

    ارسال شده در تاریخ مرداد ۹م, ۱۳۹۴ در ساعت ۴:۲۲ ق.ظ

نظر شما